Categorie archief: Opinie

Ik DENK dat ik zweef…

foksukd66

Dit verkiezingsjaar is er eentje voor in de boeken. Na de Fortuyn revolutie en de daaropvolgende opkomst van de PVV is het politiek landschap weer eens flink in beweging. Eindelijk zou je zeggen, na jaren van teleurstellende optredens van de gevestigde politieke partijen. Met name op links. Waren zij in het begin nog zo fel met hun weerwoord tegen de PVV, nu zijn we beland in een situatie dat men de kiezers goedkoop probeert te paaien. Of enerzijds met dezelfde uitsluitende retoriek als Wilders, of anderzijds met lege beloftes van diversiteit en inclusiviteit.

Voor mij was het een paar maanden geleden meer dan duidelijk, ik zou DENK stemmen. In een eerste blog zette ik uiteen wat het nieuwe geluid van deze partij voor mij symboliseerde. Gesterkt door de overtrokken en hypocriete reacties op DENK, en ook het effect dat hun aanwezigheid in de politiek meteen had, zag ik de toevoeging van deze nieuwe partij wel zitten. Alleen daarom al verdienden zij mijn stem. Niet veel later volgde er een doordacht verkiezingsprogramma waarin ook nog eens de positie van Caribische-Nederlanders expliciet en uitgebreid in genoemd werd. Alles zag er goed uit. Ik schreef een tweede blog over burgerschap en wat het betekent daaraan invulling te geven als Nederlander met een migranten en/of koloniale achtergrond. Alles zag er nog steeds goed uit. Maar toen…

Tot mijn verbazing, als donderslag bij heldere hemel, verliet Simons de partij. Enkele weken daarvoor was ik bij een ledenbijeenkomst van DENK geweest die geleid werd door Simons en waar zij de waarden en visie van de partij met verve uitdroeg. In een zaal met mensen van allerlei afkomst ervoer ik de mogelijkheden die een partij als DENK zou kunnen hebben voor mensen zoals ik. Ik verliet de bijeenkomst in een opgewekte stemming. De confrontatie met haar keuze de partij de rug toe te keren was dan voor mij ook best moeilijk. Het werd mij duidelijk dat ik een heroverweging moest maken. Laat het voorop staan dat ik pas naar DENK ben gaan kijken als serieuze kandidaat voor mijn stem nadat zij zo bombastisch werd aangekondigd als kandidaat-Kamerlid. Maar tegelijkertijd keek ik pas ook door haar samenwerking met DENK naar Simons als een potentieel volksvertegenwoordiger. De combinatie van Simons, die zo welbespraakt relevante kwesties verwoordde in de media, met een nieuwe, onverschrokken en professioneel opgezette partij, vond ik zeer aantrekkelijk. Met haar vertrek vroeg ik mijzelf af of het om het poppetje ging, of om de partij. Ik kom tot de conclusie dat het om beiden gaat.

Nu Simons met Artikel1 haar eigen partij heeft, mede dankzij het politieke ijs dat DENK voor haar brak, hangt er veel meer een ‘het wiel nog moeten uitvinden’ uitstraling om haar en de partij heen. Hoe de partij zich op social media profileert komt op mij vaak nogal amateuristisch over en met minder dan een maand te gaan verschijnt er nu pas een verkiezingsprogramma. Het is ook nogal wat om in zo’n kort tijdsbestek een nieuwe partij op te willen zetten. Haar persoon alleen is dus voor mij duidelijk niet genoeg om daar mijn stem aan toe te vertrouwen. Tegelijkertijd voel ik de verbondenheid met DENK een stuk minder sinds haar vertrek. Ik heb de vraag gesteld hoe ik dan nog vertegenwoordigd word, of mij zou moeten voelen, door de resterende kandidaat-Kamerleden. Het antwoord was niet erg bevredigend. De naar voren geduwde Albitrouw die nu op plek 4 staat profileert zich wat mij betreft onvoldoende, ik weet niet waar zij voor staat, of wat zij ter tafel brengt. Ongetwijfeld zal ze capabel zijn, maar ik heb daar onvoldoende zicht op om daar een keuze op te kunnen baseren. Ook de partij alleen is dus voor mij duidelijk niet genoeg om daar mijn stem aan toe te zeggen.

Inmiddels zijn de strepen getrokken in het zand en is op social media de spanning voelbaar tussen Artikel1 stemmers en de mensen die voor DENK zijn. De wijze waarop Simons vertrokken is bij DENK heeft begrijpelijkerwijs kwaad bloed gezet. Mij maakt het niet zoveel uit, het is politiek gemanoeuvreer. Wat mij wel tegen de borst stuit zijn de vage insinuaties over een gebrek aan diversiteit en andere zaken aan het adres van DENK die niet met concrete voorbeelden of bewijs worden gestaafd. Daar kan ik weinig mee. In deze kwesties heeft DENK in mijn optiek zich dan ook nog het meest gepast gedragen, maar er ontstaat steeds meer ruis. De schadevergoeding die DENK eist van Simons, de onhandige uitspraken van Van der Kooye (die naar mijn mening onterecht als racistisch worden bestempeld) en  Whats’app gesprekken die bij het NRC belanden zijn niet de zaken waar deze partijen zich mee bezig zouden moeten houden. Het is beschamend. De potentiële stemmers op DENK en Artikel1 verdienen beter en raken zo mogelijk vervreemd van beide partijen. Koren op de molen van de tegenstanders. Persoonlijk heb ik mijn blik weer verruimd naar de andere partijen omdat beiden in mijn ogen hebben ingeboet aan geloofwaardigheid. Ik vrees voor een verloren stem. Simons en Artikel1 hebben de tijd die nodig is voor het effectief informeren en mobiliseren van een achterban mijn inziens misschat. Ook met de mate van rehabilitatie van Simons die er nodig is om kritische kiezers naar zich toe te trekken is onvoldoende rekening gehouden, gezien het korte tijdsbestek dat zij zichzelf gegund hebben. Ik vrees ook voor een verloren stem omdat DENK haar achterban al heeft en afstevent op twee tot vier zetels. In het geheel van de zetelverdeling in de Kamer zullen die aantallen geen wezenlijk verschil zijn in het doel van DENK, om een ander geluid laten horen in de Nederlandse politiek. Opeens hoorde ik mezelf denken en daarna ook hardop zeggen: ‘Misschien is het dan toch verstandiger om op Pechtold te stemmen?’. D66 heeft een sterke staat van dienst, stijgt in de peilingen en kan met meer zetels in de Kamer daadwerkelijk effectief zijn in het uitstippelen van een nieuwe visie voor Nederland. Een ander Nederland dan dat van Wilders en Pechtold heeft er nooit voor teruggedeinsd om Wilders van scherpe repliek te dienen. In hem als leider, of zelfs premier, heb ik op dit moment meer vertrouwen dan in Rutte, Asscher, Buma of welke andere lijsttrekker ook. Ik twijfel. Volgens Stemwijzer en StemmenTracker zijn GroenLinks en de SP de partijen voor mij. Ik hou een slag om de arm, omdat ik Simons die ik op de lange termijn zeker ook zie slagen het beste gun én ook omdat ik in Kuzu nog steeds een sterk politiek leider zie met boordevol potentie.

Dus ja, ik denk wel dat ik kan zeggen dat ik zweef. Nog 26 dagen te gaan.

 

cartoons-09sept-verkiezingen

 

Advertenties

Untitled

We’ve lost it in the Netherlands, well and truly lost it. Dazed by Trump’s victory in the states and the subsequent spike in hate crimes accompanied by jubilant right-wing enthusiasm, I’ve been torn between feelings of numbness and outrage. I’ve tried to remember what it is that motivates me, what it was that shaped me. What used to make me say I was Dutch, what still makes me want to say it because that’s how I feel. And why that now fills me with shame. Why now I only whisper it or pretend to say it in jest. In fear of ridicule from others or even from myself. I’ve tried to remember my forming years in this, what I thought to be a tolerant country. Was that tolerance – just as ever-growing voices proclaim – an illusion? Was it disingenuous? I’ve said those words myself. Yet now I realize it was said in anger, it was said as a plea,  as an accusation I wanted disproven. Realizing how much I wanted what my middle school teacher Meester Theo instilled in me with his teachings and demeanor to be true. That the society  I lived in  was strongly rooted in the ideas and ideals of equality and fairness, a place where people with good and honorable intentions lived and thrived.

Growing up a popular saying was ‘What happens in the States will happen over here in 10 years’. For a while now that hasn’t been true. Almost simultaneously as it happened in the States like-minded individuals found their strength and validation in their common exclusion of others. In blaming the Other. In their common proclamation of rejection of national unity. In their common cry for regression, bigotry and hatred. They were empowered, not only by their own but also by those that were supposed to bar the door. I did not hear the deafening sound of outright dismissal and disapproval I was taught the only thing appropriate. I heard acceptance and legitimization of racism, nowadays thinly veiled as ‘fear’ and ‘concern’. Intellectuals urging to keep the peace as if what is happening all around us isn’t an outright declaration of war against my being. Against the fact that I exist and do not want my humanity to be subject to terms and conditions. The symbolism of hope surrounding the election of Barack Obama as president garnered him a Nobel Peace prize just for being who he was at that point in time. Being who we needed him to be. Pulling the world back from the abyss with a message of hope. I wonder, what prize should Donald Trump be given, what does HE represent at this point in time?

I feel outraged thinking of the massive amounts of brazenly open racist statements I’d never thought to have to endure on such a regular basis. Things I’ve only read about in history books, or as an anecdote in the newspaper about someone, somewhere where I didn’t live. Things that used to be incidents, or at least perceived as such by me. Now they feel as if they’re happening next door. I feel numbed by the thought of that what I would say in reply. What I and many others have been saying repeatedly these past years. Addressing racism and in particular anti-blackness in the Netherlands has been centered around protests against the very visible practice of blackface. A saying I hear repeated by people who fashion themselves reasonable proponents of the practice is ‘leave others to their own values’. Asking to respect the practices of others if we want respect in return. What vexes me when I hear this is the lack of empathy and understanding it portrays. How can I respect your values and practices when your values and practices continually and pervasively disrespect me? This outright refusal to accept any wrongdoing from their part seems to have widened the gap and I’m not sure anymore of it can be bridged. Rather than force an honest accounting of what ails us, we as a nation have grown very much more divided. As I read all to familiar words by old and new faces I’m left thinking, what more CAN we say? What is there left to say that hasn’t already been said, crudely or eloquently? The case against racism and its many iterations has been stated following the guiding principles of this land, blunt and straight to the point using arguments backed by hard scientific evidence and historical analysis. Stated on national television with teary eyes pleading to recognize our shared humanity and to not only consider their children but also our children. This sickness we live in was confronted head-on with the strength of conviction. On our streets, in our communities, in literature, in news outlets, on social media, and all the while enduring emotional, physical and economic hardships. Risking our physical and emotional well-being. Yet to no avail it seems. I’m convinced now there’s no convincing those that don’t believe me to have the right to approach the subject of their misconduct. So now, what am I, what are we to do?

I feel strangely lost as I write this. I have no true direction as I’ve felt in most my writings, though I feel it must be written. There was a fleeting moment not too long ago where I felt a connection. Not only amongst different communities here in the Netherlands but also within communities. I don’t feel that connection anymore. We lack leadership. Those that can lead, won’t. Those that want to, can’t. Having no leadership leads to pulling in different directions. Towards fragmentation and alignments based on loyalty and friendships rather than effectiveness. I did not pay it much mind, and even when I did it was from a place of annoyance at the arrogance of others. Something I myself at times displayed. Now I feel ashamed at the thought of squandered possibilities. And now while fragmented our efforts are under threat of being in vain as the right-wing Freedom Party surges in the polls.

A few weeks ago I was sure that we had passed a point of no return, the racist figure of Black Pete was on its way out. Awareness was growing. Today I feel different, it is not enough. The others have regrouped and have found new strengths. They’re not about to let it go and so-called moderates won’t oppose them. Appeasement and seeing their ‘perspective’ is being touted as the right thing to do. And that is something I cannot do. The way things are looking now they will win our elections just as they’ve done in the States and what once took 10 years to reach us will now only have taken months.

cw12mxexaaelti-jpg-large

‘Goed lokaal gebruik’

hqdefault

Afgelopen week stond Kuzu -lijsttrekker van DENK- als enige met een rechte rug in ons politiek centrum en weigerde om net als de keur aan salonsocialisten, labbekakkerige liberalen en koketterende christenen mooi weer te spelen met de misdadige Netanyahu. In plaats van de pathetische platitudes opperende politicus uit te hangen en te poseren voor een foto met de leider van een apartheidsstaat, weigerde Kuzu de genocide apologeet een hand toe te reiken. In plaats daarvan confronteerde hij hem met de resultaten van zijn, op zijn zachts gezegd, inhumaan beleid. Israël is door het Internationaal Gerechtshof, op luttele meters afstand van waar diens premier vol egards ontvangen wordt, meerdere malen veroordeeld voor aanhoudende schendingen van het internationaal recht. Veroordelingen zonder gevolg. Geen haan die ernaar kraait bij de grote nieuwszenders in ‘het land van de internationale rechtsorde’. Geen moment hoefde Netanyahu zich dan ook zorgen te maken om, al is het maar voor één seconde, ter verantwoording te worden geroepen. Niet alle oorlogsmisdadigers zijn gelijk, ook niet als oud-premiers de misdadigheid van hun handelen ondubbelzinnig voor ons uiteenzetten. Maar vraag de heren en dames op het Binnenhof naar Erdogan en al schuimbekkend vallen ze over elkaar heen om de eens zo bejubelde leider en heel Turkije als de afvoerput van de beschaving te schetsen. Erdogan en Turkije die als enige stelling namen toen 9 activisten in internationale wateren vermoord werden door Israëlische commando’s. Waarschijnlijk moet ik hier een disclaimer plaatsen vanwege hetgeen nu in Turkije plaatsvindt. Maarja. Dusss… waar was ik?

Oh ja, context. Volledig in lijn met de rest van de Nederlandse media, die het heus niet op DENK gemunt hebben, besluiten ze bij Lubach op Zondag om niet de algemene hypocrisie rondom Israël en Netanyahu op de korrel te nemen. Nee, want dat is wat een echt scherp en humoristisch programma zou doen. Dat is wat echte media zouden doen. Zelfs in de VS en in Israël zelf krijgt de zionistische lobby meer tegengas van de media daar dan in Nederland. Niet dat de misdaden van Israël hier niet op het netvlies staan. Het item van Lubach begint nota bene met een typering van Nederland als de ‘Westelijke Rijnoever’, een verwijzing naar de aanhoudende illegale expansiepolitiek van Israël. Dat zou nog eens een mooi item geweest zijn. Opkomen voor de Palestijnse zaak is een nagedachte die hoon verdient van de puberale, oh zo grappige, verstandelijk beperkte politieke commentators. Volgens goede Nederlandse traditie wordt er liever naar beneden getrapt. Nota bene in de week dat Netanyahu Palestijnen beticht van ‘etnische zuiveringen’ omdat ze tegen illegale nederzettingen zijn en heel de wereld de ironie daarvan inziet, kiezen zij voor het belachelijk maken van DENK. Lef om publiekelijk stelling te nemen waar het er echt toe doet ontbreekt zoals gewoonlijk. Daar waar de Daily Show Netanyahu op de hak neemt wanneer hij op zijn borst klopt in Amerikaans Congres, kiest men in Nederland voor het belachelijk maken van Kuzu. Triomfantelijk is het ‘Lubach Sloopt Kuzu’, hoe haalt die Turk het ook in zijn harses om een Israëlische premier niet op handen te dragen. Toch?

 

nytimes-cover

Nee, vooringenomen als men is in het land waar politici van regerende partijen racisme als beleid propageren, waar publiekelijke steun voor witte suprematie in oud-kolonies niet alleen uitgesproken wordt maar een verdienmodel is, is de grap waarmee afgetrapt wordt ‘Erdogan filiaaltje’. Misschien eerst even de hand in eigen boezem steken? Van politieke scherpte kunnen ze in ieder geval niet beschuldigd worden. Noch van enige kennis van het eigen vakgebied. Slappe aftreksels van The Daily Show met Jon Stewart zijn al meerdere keren jammerlijk mislukt in Nederland, zo ook met Lubach op Zondag. Waarom?  Simpel gebrek aan kennis van wat humor echt is en wanneer grappig verandert in vals en rancuneus. Voor rake humor die verder reikt dan de eigen groep is een zekere mate van zelfkennis, zelfspot én zelfbeheersing nodig. Niet meteen op de ‘easy joke’ springen en bewust zijn van de eigen bias. De olifant in de kamer. Dit is waar ook Lubach jammerlijk faalt. De uitzending van afgelopen zondag is hier een treffend voorbeeld van. Althans voor de neutrale toeschouwer. Daar waar het onderbuik gevoel welig tiert vallen grappen die dat cultiveren natuurlijk wel in de smaak. Blijkbaar is stelling nemen tegen onmenselijkheden waar anderen wegkijken, of lopen, iets wat geridiculiseerd moet worden.

Om nog een tandje bij te schakelen wordt er een vergelijking gemaakt met uitspraken van Kuzu. Met enerzijds het opgeheven vingertje van Nederland waar het gaat om normen & waarden en anderzijds het aankaarten van erkende internationale misdaden. Jawel, onenigheid over normen & waarden in Nederland staat gelijk aan uitspreken tegen misdaden tegen de menselijkheid op het internationaal toneel. Misdaden waar de daders in kwestie al daadwerkelijk voor veroordeeld zijn. Het opgeheven vingertje naar islamistische landen vinden misstaan houdt in dat we dus de andere kant op moeten kijken ten aanzien van Israël. Een hele scherpe vergelijking. Tuurlijk. Lubach sluit af met een stukje van Kuzu over respecteren van elkaars gebruiken, implicerend dus dat ook de gebruiken van Israël gerespecteerd dienen te worden op straffe van belachelijk gemaakt te worden vanwege inconsequentie. Je leest het goed, het nastreven van gelijkwaardigheid en gelijke behandeling door DENK in Nederland is iets om belachelijk te maken omdat zij niet als de rest van de Kamer Israël ook in hun waarde laten met hun genocidale gebruiken. De één zijn langzame genocide is immers de anders goed lokaal gebruik. Ofzo.

#FreePalestine

 

Alternatieve Piet vs Zwarte Piet. 

alto piet

De Raad van State adviseerde deze week over het wetsvoorstel van de PVV om Zwarte Piet vast te leggen als enige toegestane uiting van Piet in het sinterklaasfeest. Haar oordeel was dat zo’n wetsvoorstel de uitingsvrijheid van burgers -vastgelegd in de Grondwet en EVRM- die alternatieve Pieten willen uitvoeren, ongeoorloofd zou beperken. Het wetsvoorstel is in strijd met de wet en verdrag.

Uitingsvrijheid
Velen, zie ik op Twitter, lezen daarin dat de overheid dan ook niet mag bepalen dat de figuur Zwarte Piet uit het sinterklaasfeest gehaald moet worden. Immers, dat zou de uitingsvrijheid van voorstanders van Zwarte Piet ook aantasten. Deze analoge lezing is maar gedeeltelijk juist. Ja, het klopt dat het advies van de Raad van State uiteenzet dat aan de inhoud van culturele manifestaties niet getornd mag worden. Nee, dit is, vanwege de historische context, niet per definitie overdraagbaar naar de figuur Zwarte Piet. De overheid dient zich te onthouden van een inhoudelijk oordeel over culturele uitingen, bijvoorbeeld bij verlening van vergunningen. Dit houdt in, alleen toetsen aan het voldoen aan procedurele regels. Slechts bij verstoring van de openbare orde, of iets in die trant, mag de overheid ingrijpen en moet dan per geval oordelen.
Wat de Raad echter ook zegt is dat de overheid de uitingsvrijheid van burgers de ruimte moet geven en deze zo ruim mogelijk moet afbakenen. Afbakenen is waar het bij Zwarte Piet om gaat. Dit betekent dat alles mag, zolang het niet in strijd is met de goede zeden, hogere wetten, verdragen of de rechten van anderen. De rechten die neergelegd zijn in de Grondwet en het EVRM. De afbakening mag dus bijvoorbeeld niet vanwege economische redenen, of het heersende politiek klimaat o.i.d. zijn.

Alternatieve Piet vs Zwarte Piet
De alternatieve Pieten zijn met geen enkele mogelijkheid te typeren als aantasting van onze goede zeden of de rechten van anderen. Zwarte Piet daarentegen is door verschillende, onafhankelijke nationale en internationale, partijen erkend als zijnde een racistische karikatuur van mensen met Afrikaanse afkomst. Een racistische karikatuur van donkere mensen die hen als dom en onderdanig typeert, in een voornamelijk witte samenleving waar wit een economische en sociale machtspositie heeft tegenover zwart, is racisme. Het negatief stereotyperen van zwarte mensen in verhouding tot witte mensen in de onderlinge relatie Sinterklaas en Zwarte piet kan aangemerkt worden als onderscheid maken op grond van ras. Discriminatie op basis van ras, onderdeel van racisme, is in strijd met artikel 1 van de Grondwet -niet voor niks het eerste artikel- en nog vele andere artikelen, in vele andere wetten en verdragen. Daarnaast, voor sommigen is dit wellicht een stap te ver, stel ik dat racisme ook in strijd is met de goede zeden.

De uitingsvrijheid waar de Raad naar verwijst is de vrijheid van meningsuiting, die niet absoluut is zoals velen veronderstellen. Het kan beperkt worden door andere (grond)rechten, letterlijk staat er ‘behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet’ (art. 7, lid 1 GW). Het kan dus afgebakend worden. De uitingsvrijheid van burgers afbakenen om schending van de grondrechten van anderen en van verdrag te beletten is dus wel degelijk mogelijk -zoals o.a. de beledigingsdelicten waar de Raad in haar advies naar verwijst-  aantonen. Aannemende dat Zwarte Piet racisme is en dat handelingen die oneigenlijk onderscheid maken en uitmonden in racisme in strijd zijn met de wet, goede zeden en /of verdrag, kan de uitingsvorm van Zwarte Piet mijn inziens legitiem beperkt worden. Daarvoor is het niet nodig dat bestuurders of rechters een inhoudelijk oordeel vellen over deze culturele uiting. Zij kunnen voldoen met vaststelling dat alle uitingen kunnen plaatsvinden mits deze conform geldende wetgeving zijn.
Het is dan de taak van de politie, handhavers van onze wetgeving, om een uiting in strijd met wet, halt toe te roepen. Een rechter moet daarna oordelen of het wel of niet toestaan van de uitingen in deze kwestie voldoet aan de procedurele vereisten, waaronder dus het niet door de overheid faciliteren en/of subsidiëren van schendingen van wet, verdrag en openbare zeden. Bij vaststelling dat er niet voldaan is aan de genoemde procedurele vereisten kan een vergunning en subsidieverlening voor het sinterklaasfeest in de openbare ruimte ingetrokken worden tenzij het onderdeel dat buiten de afbakening valt van de uitingsvrijheid van belanghebbenden (een racistische karikatuur in strijd met goede zeden, wet en verdrag) weggenomen wordt.

Emotie
Veel van het bovenstaande is afhankelijk van de weging van het ene grondrecht ten aanzien van het andere. Vooraanstaande sociale wetenschappers hebben uitvoerig uiteengezet dat het positieve zelfbeeld van tolerantie en onschuld volgens een ‘master narrative’ in Nederland tot een massale vorm van culturele afasie geleid heeft, dat een objectieve blik naar racisme kwesties voor velen blokkeert. Het is dus nog maar de vraag of, ondanks onze wetgeving, uiterst geprivilegieerde witte mannen in het witte bolwerk dat ons rechterlijke macht is, tot een objectieve en eerlijke afweging kunnen komen. Gezien dat in deze kwestie het gedrag van de politie tot op heden veelal niet conform wetgeving is, gezien dat er ondanks terechtwijzingen door de Nationale Ombudsman geen gevolgen kleven aan dat gedrag van politie en justitie en gezien dat de Raad van State telkens om de hete brij heen draait, is handhaving en objectieve vaststelling van wet en regelgeving voorlopig nog niet aan de orde.
Onze huidige wetgeving biedt voldoende handvatten om dit te beslechten, ik kan daarom alleen maar concluderen dat degene die het moeten interpreteren en handhaven hun posities inzetten om het te negeren en te ontwijken, ten gunste van de publieke opinie en de eigen emotionele overwegingen, waar enige rationaliteit in ver te zoeken is.

anti piet demo

Die Hard Racist 

foto: Emiel Muijderman


Geloof het nog steeds half niet dat er zoveel mensen echt vallen over ‘liever een die-hard racist’ en andere quotes uit het NRC artikel ‘Leven in een blanke wereld’. Maar goed, here we go. 

Nee, we drinken nog steeds liever een biertje/wijntje met anti-racisten dan met racisten. Als dat is waar je in eerste instantie op uitkomt ligt dat wellicht aan een negatief verwachtingspatroon. Wie dat verwachtingspatroon niet deelt, en de context van het artikel zwaarder laat meewegen dan de eigen aversie tegen het onderwerp of de zenders, komt uit op:

Waar het gaat om de strijd tegen racisme zijn die-hard racisten een duidelijk doel/obstakel dat overwonnen moet worden waarover geen ambivalentie is. Goedbedoelende anti-racisten daarentegen die onbedoeld of onbewust vorderingen temperen of teniet doen zijn een minder voor de hand liggend maar net zo hardnekkig probleem. Misschien wel een groter probleem bij het ontmantelen van vastgeroeste structuren. Omdat men geneigd is de aandacht te richten op de uitwassen van racisme (de nazi’s/rechtsextremisten), die resoluut af te wijzen en in het verlengde daarvan de focus bij de ander, de uitgesproken racist, te leggen. 

Helper Whitey
Het systeem van racisme wordt echter niet instandgehouden door extremisten maar door de gematigde massa. Die gematigde massa heeft voorbeelden nodig die het voortouw nemen in het op de juiste wijze van positioneren en acteren ten aanzien van de donkere mensen in het discours en, in het algemeen, in de maatschappij. Als zelfs de anti-racisten dan niet in staat zijn de hand in eigen boezem te steken en echt kritisch hun aandeel te benaderen, hoe zal de massa daar ooit op uit komen? Hier komt dat ‘helper whitey’ dan ook bij om de hoek kijken. Het is een strijd van iedereen waarin iedereen welkom is, maar ongecoördineerde strijd en inzet kan naast positieve effecten ook contraproductief zijn voor de groep die met deze inzet wordt getracht te emanciperen. Waar is de inzet dan het meest effectief, met zo min mogelijk negatieve bijwerkingen? Dat leren we door te luisteren naar de juiste mensen. Dat is alles wat er gevraagd wordt.

Contraproductief
Bij effectiviteit ligt ook een ander tegenargument: de toon is contraproductief. Joh? We zijn al ruim twee decennia bezig met ‘eerlijk benoemen’ van wat er allemaal schort aan allochtonen in dit land. Met het oog op integratie en een betere samenleving. Inmiddels zijn velen het eens dat integratie van twee kanten moet komen wil het daadwerkelijk plaatsvinden. Om dat te bewerkstelligen is dat eerlijke benoemen op open en directe wijze, wat niet hetzelfde als ‘bot’ is heb ik mij laten wijsmaken, nu ten aanzien van wit Nederland aan de beurt. En dan niet de slager die zijn eigen vlees keurt omdat hij zichzelf als objectief heeft bestempeld. Niet gebaseerd op wat wij denken te weten nee, maar in navolging van sociale wetenschappers. En dan niet de sociale wetenschappers die in hun talrijke onderzoeken steeds weer de invloeden van slavernij, kolonialisme en institutioneel racisme, om wat voor wonderlijke reden dan ook, buiten beschouwing laten.

En nu dan?
Ik weet dat er bij velen nog de vraag speelt; maar hoe kan ik dan helpen? Wederom, dat leren we door te luisteren naar de juiste mensen. Dat is alles wat er gevraagd wordt.
Als je reactie dan is dat je het allemaal maar wetenschappelijk, Amerikaans jargon vindt en je gaat gewoon door met wat je doet omdat jij het wel beter weet, sta je vooruitgang dus gewoon in de weg. Dat is wat er ‘gebroken’ moet worden. Die overtuiging, die wereldwijd gemeengoed is onder de aangesproken groep. Racisme heeft invloed op de gehele samenleving, racismebestrijding weerspiegelt dit onvoldoende en ontbreekt daarmee de vereiste fundering. Degenen met die het minst benadeeld worden door racisme nemen vooraanstaande posities in. Dit is soms nodig, maar vaker niet. De vanzelfsprekendheid van deze onderverdeling moet afgebroken worden en opnieuw opgebouwd. Met een verbeterde perceptie van maatschappelijke structuren en de rol van alle actoren daarin die we dan hebben, slaan we eindelijk de juiste weg in.

Recht de rug
Witte anti-racistische Nederlandse mannen van ongeveer 50 jaar kunnen heus wel tegen een stootje. Dit was een speldenprik. Om het niveau van de reacties dan te zien, de mate van verongelijktheid en de hakken in het zand, is ronduit teleurstellend. Laakbaar zijn de aai-over-je-bol-ik-ben-WEL-dankbaar-laat-die-gekkies-maar-met-hun-Amerikaanse-termen allochtonen met een misplaatste nuancering, danwel verzoeningsdrang. Die daarbij gemakshalve vergeten dat we de afgelopen jaren steevast dezelfde verhouding ten aanzien van anderen en één op één overdraagbare argumentatie hebben mogen zien vanuit dezelfde demografische groep in Amerika, Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Zuid Afrika etc. Het enige wat verschilt is de mate en intensiteit van de gevolgen daarvan. Om dan zwak beargumenteerd de kennis waar in Nederland op voortgebouwd wordt te beschimpen en weg te zetten als minder valide is simpelweg een zwaktebod. Recht de rug mensen, wat is dit nou voor een wanvertoning.

The Revolution Will Be Tweeted

black-twitter-2-wideEr is een revolutie gaande en het heet Black Twitter. Dat Twitter een bijzonder en grensoverstijgend medium is, dat weten we inmiddels. De Arabische Lente was vast anders gelopen zonder. Het is ook een medium vol met idioten, gespuis en ander tuig. Tussen de updates over het avondmaal en selfies van beroemdheden die viral gaan is het fenomeen Black Twitter ontstaan.

Dat populaire cultuur steeds meer beïnvloed wordt door de stijl, humor en kunst van Afro-Amerikanen is een gegeven. Onder invloed van Hiphop hebben zwarte jongeren wereldwijd elkaar gevonden en hebben jongeren van alle etnische achtergronden een uitlaatklep gevonden. Op Twitter heeft dit geleid tot herkenbare en vaak humoristische kenmerken waarmee de groep zwarte jongeren zaken bespreekbaar maakt, bespot en razendsnel verspreidt. Het zijn vaak inside jokes die alleen door ingewijden in de cultuur volledig begrepen kunnen worden. Deze ingebeelde gemeenschap noemt men Black Twitter. Met haar oorsprong in Afro-Amerikaanse cultuur zijn er razendsnel afdelingen over de hele wereld ontstaan waartussen onderling feilloos gecommuniceerd wordt in universele taal van Hiphop en lokale ‘slang’ dat vaak overlappingen kent. Zelf volg ik de meest geweldige twitteraars uit de VS, Zuid-Afrika, Groot Brittannië, Malawi, Frankrijk, Nigeria, de Caraïben en ga zo maar door.

Het delen van grappen, herkenning zien in de ander en steun vinden in gelijkgestemden heeft ertoe geleid dat intelligente jongeren in de Afrikaanse diaspora ook kennis zijn gaan delen. Een gedeelde verontwaardiging over sociale misstanden en het besef dat zwarte mensen in Europa, in Amerika, in Azië, in Australië en zelfs in Afrika –het thuis continent- in dezelfde giftige verhouding staan tot de witte medemens, heeft gezorgd voor een direct en onmiskenbaar gevoel van verbondenheid. Met een wereldwijd medium voorhanden en direct contact met de mensen delen jong en oud ervaringen en inzichten. Afrikaanse literatuur, kunst en geschiedenis worden herijkt en gedeeld. Verworvenheden van onze profeten & leiders die massaal het zwijgen zijn opgelegd in de 20ste eeuw worden nu gretig gedeeld. De mythe van fysieke politieke dekolonisatie wordt verworpen en kenmerken van de vasthoudendheid van kolonisatie in gewijzigde vorm worden blootgelegd. Niet langer is ontwikkelingshulp vanzelfsprekend en automatisch in het belang van een Somalië of een Sudan, of Rwanda. Ook ‘hulporganisaties’ en ‘vrijwilligers’ worden met argusogen bekeken en de motieven kritisch beoordeeld. De weg naar dekolonisatie van de geest is hervonden nu de gecoördineerde deconstructie van zwarte bewegingen door overheden in de jaren 70 en 80 overwonnen wordt; steeds vaker is men ‘on-apologetically black’. Niet integratie en conformering naar westerse standaarden is het doel, maar het herintroduceren van oude en het ontwikkelen van nieuwe, eigen, Afrikaanse standaarden.

Persoonlijk heb ik in de afgelopen 4 jaar (mede ook door de opkomst van een steeds sterker wordende en door Twitter verbonden Afro-Nederlanders) ontzettend veel geleerd van deze ontwikkelingen. Uitgangspunten zoals integratie, Nederlanderschap en het eigen zelfbeeld zijn rigoureus aan verandering onderhevig. Niet langer laat ik irrationele en racistische angsten van wit Nederland mij sturen. Niet ik moet veranderen maar zij en of zij dat doen is hun probleem. Zodra zij echter dit probleem in mijn levenssfeer willen introduceren zullen zij tot de ontdekking komen dat de fluwelen handschoenen zijn ingeruild voor iets gelijkend aan boksbeugels. Het zit namelijk zo: ik geloofde in onzin.

Ik geloofde namelijk dat als ik maar goed genoeg Nederlands sprak men verder zou kijken dan mijn uiterlijk en betreurenswaardige afkomst. Immers, als Antilliaan in Nederland wordt je steevast verwezen naar de onderste regionen van de maatschappij. Een opmerking over bolletjesslikkers, tienermoeders of taalvaardigheid is nooit ver weg. En dient je te herinneren aan de superioriteit van de ander. Ondanks alle vermeende solidariteit ervaar ik, ervaren wij Antillianen, dit nog steeds. Hoe aangepast je ook bent, de eerste kennismaking met de ouders van een Nederlands vriendinnetje is even slikken altijd. Vaak weet de dochter niet eens van mogelijke bezwaren die er leven of die geuit worden in een luidruchtige stilte en in de lichaamstaal. Een Marokkaanse vriend is je beste mattie en jullie versieren samen meiden, maar je zult nooit goed genoeg zijn voor zijn zus, nicht of willekeurige stamgenote. Of de Surinamer die en passant grapt over de ‘domme’ Antillianen zodat ik niet vergeet: ik kan wel slimmer zijn, of beter Nederlands spreken dan hij; als volk hebben zij een streepje voor, zij zijn beter aangepast. Er zijn legio voorbeelden hiervan en Antillianen reageren op verschillende wijzen. De één verwerpt zijn afkomst, verhuist naar een blanke wijk en verfoeit alles wat Antilliaans is. Meet zichzelf een Surinaams accent aan en paradeert als een pauw bij Antilliaanse gelegenheden. Hij heeft het gemaakt. De ander die daarvoor de capaciteiten, kansen of wil ontbreekt beseft zijn of haar isolatie en versterkt deze; ‘Als zij mij niet moeten en van het slechtste uitgaan zal ik hen eens laten zien wat slecht is’ is de gedachte. Criminaliteit en agressiviteit worden (on)bewust verheerlijkt en als afweermechanisme gebruikt. Tussen deze twee polen kunnen alle gradaties gevonden worden.

In mijn tijd hier in Nederland heb ik tussen beide posities geschipperd. In mijn puberjaren resulteerde dit in een afkeer van de maatschappij en het zoeken van een toevlucht in snel crimineel geld en statusverhogende activiteiten en levensdoelen. Een eerste serieuze kennismaking met Justitie deed mij op mijn 19de een ander pad te kiezen. Het roer ging 180 graden om. De daaropvolgende 10 jaar werkte ik mij, met vallen en opstaan, op van MBO niveau 2 naar een Universitaire propedeuse van de meest vooraanstaande rechtenfaculteit van Nederland.

In die periode was ik er van overtuigd dat als ik voldoende inzet toonde en de kansen greep die dit land biedt, dat dat de oplossing was voor het gevoel van niet goed genoeg zijn voor deze samenleving. Demonstratief liet ik mijn dreads groeien om mijn overleden oom te eren -die veel te jong aan de druk van deze maatschappij ten onder ging- en aan te tonen dat het idee dat men had bij het zien van mij met mijn dreads gegrond was in vooroordelen. Ik sprak immers netjes, ben hoogopgeleid en werk ook nog eens daarnaast voor de gemeente. Echter, witte mensen doen afstappen van hun xenofobische en racistische tendensen is niet iets wat ik, of anderen, kunnen bewerkstelligen, dat moeten zij zelf willen en zelf energie in steken. En energie ergens in steken doen mensen alleen als zij daar het nut van inzien. Het idee dat zwarte mensen inferieur zijn is helaas nog steeds diep gegrift in de psyche van de kolonisator en gekoloniseerde. Zo diep dat ondanks herhaaldelijke weerlegging van deze overtuiging, door anderen of door verlichte geesten uit de eigen groep zelf, massaal verworpen wordt. Zij worden niet benadeeld door de gevolgen van hun daden en waar dit wel gebeurt ligt de oorzaak bij de ‘vreemdeling’. Dat de vreemdeling door dezelfde maatschappij als zij geschapen wordt impliceert een gedeelde verantwoordelijkheid met de vreemdeling, een conclusie dat door grote aantallen pertinent van de hand gewezen wordt. Terugblikkend denk ik, wat een verspilde moeite en energie om in anderen te steken in plaats van in mijzelf.

De kern van mijn overwegingen vandaag de dag zit ook daarin. Verspilde moeite, investeer in jezelf. Ik verwerp de gedachte dat ik een ‘buitenlander’ ben in de zin van dat ik minder recht zou hebben op de verworvenheden van Nederland, of dat deze rechten afhankelijk zijn van mijn opstelling ten aanzien van deze maatschappij. Net als autochtone Nederlanders hebben mijn voorouders gezwoegd en gezweet, en zijn zij gestorven voor de Nederlandse staat. Mijn geboorte nationaliteit is Nederlands en als ik besluit de Hakkelaar als lichtend voorbeeld te nemen doet dat niet af aan mijn recht te verblijven in dit land. Zij het in vrijheid of detentie. Mijn huidskleur en/of geboorteplaats Curaçao rechtvaardigen geen afwijkende behandeling. Als geboren handelaren en VOC adepten moet het begrip Koop is Koop niet vreemd in de oren klinken. Jullie hebben de slaven gehaald, gekocht en verkocht. Hele kolonies zijn verhandeld. Nou, dit is wat je gekocht hebt. Dat economische ontwikkelingen niet gelopen zijn zoals gehoopt en de voordelen weggeëbd zijn, pech. Een erfenis is zowel de lasten als de baten.

Tegelijkertijd accepteer ik nu pas dat ik anders ben en dat dat oké is. Men zegt dat een mens die zijn geschiedenis niet kent verloren is. Nu ik mijn geschiedenis -de gestolen en ontkende geschiedenis van Afrika- EINDELIJK leer kennen, weet ik EINDELIJK wat ik miste. Het idee dat iedereen die ook maar enigszins op jou lijkt nooit tot iets significant gekomen is om trots op te zijn kan verlammend werken. Daarom ben ik zo blij met wat ik leer en kan ik vaak niet wachten om het te delen. Ik kan nu al niet wachten om mijn zoon en mijn nichtje te introduceren tot de keizerrijken van Songhai en Ghana, of de ruïnes van Great Zimbabwe, of de door de Arabieren en Islam verdrongen cultuur van de Swahili. Ik kijk er naar uit om de sprankeling in hun ogen te zien die ik zelf ervaren heb. Ik hoop dat de ontwikkeling die in gang gezet is met Black Twitter, die van onderlinge verbondenheid in de Afrikaanse diaspora, voortgezet wordt en dit effect verspreidt. Ontwikkelingen in Zuid Afrika zoals #RhodesMustFall en in de Verenigde Staten #BlackLivesMatter tonen aan dat wij als Afrikanen, als zwarten, als ‘nikkers’, tegen dezelfde mechanismen aanlopen van Witte Suprematie. Dit is voor mij vanzelfsprekend: Europese vorstenhuizen, adel en gegoede burgerij waren/zijn welbeschouwd een beerput van incestueuze relaties die over elkaar heen struikelden om als eerste te kunnen te plunderen, moorden en verminken. Allemaal gerechtvaardigd door duivelachtige religieuze praktijken en pseudowetenschap die het aandeel van Afrikanen in de wereldgeschiedenis trachtten te ontkennen, of zelfs uit te wissen. De miljoenen tonnen aan omgesmolten edelmetalen kunstvoorwerpen, de vernietigde bouwwerken, de aanhoudende genocides… Hoeveel kennis is er niet verloren gegaan door deze hebzucht en het economisch belang in het propageren van de vermeende inferioriteit van de Afrikaan.

Realisatie van dit alles heeft bij mij ervoor gezorgd dat ik anders naar zaken kijk inmiddels. Deelname aan blanke ruimtes is voor mij optioneel. Voor mij hoeft er geen diversiteitsbeleid gevoerd te worden. De instituties vol met briljante witte mensen die niet lijken te begrijpen wanneer zij uitsluiten of wanneer zij racistisch optreden, kunnen blijven wat zij zijn. De status quo wordt niet gehandhaafd door onbegrip bij hen maar door het vastklampen aan een superioriteitsideaal waaraan eigenwaarde wordt ontleent. Het streven van zwarte mensen om hier deel van te willen zijn ligt m.i. in de overtuiging (dan wel bewust of onbewust) dat wanneer iets bevestigd is door een witte het meer waarde heeft. Zelfs wanneer hier tegen geageerd wordt valt het op dat deze bevestiging is wat er indirect toch gezocht wordt. De vraag is, of nee, de eis is: accepteer mij. ‘Kijk wat ik kan, kijk wat ik NET ZO GOED als jij kan. Wil je mij nu niet eindelijk als gelijke zien?’ Dit is mij betreft energie de verkeerde kant op. Richting wit Nederland, om aan te passen, om te veranderen. Mensen echter hebben een afkeer van veranderen, vaak zelfs wanneer de onhoudbaarheid van hun positie klaarblijkelijk evident is. Integratie is dan ook in mijn optiek ongewenst omdat: 1. assimilatie is wat er eigenlijk verwacht wordt, het is nooit voldoende voor zij die zelf geen enkele verandering op zichzelf willen toepassen. 2. In verhouding tot de autochtoon zal ik daarmee altijd benadeeld worden. Het bevestigd mijn niet-Nederlanderschap. En 3. laat hen het eerst zelf voordoen op de stranden van Curaçao, goed voorbeeld doet volgen. Conformeren aan de blanke hegemonie en mijzelf acceptabel maken voor hen is dan ook geen streven meer. Het doel voor mij is wat verticale sociale stratificatie genoemd kan worden zoals Nederland dat gekend heeft met Verzuiling, niet horizontaal naar indeling van sociale klassen maar naar zuilen van sociale groepen. In plaats van het richten op het veranderen van de Nederlandse samenleving stel ik voor de energie te draaien en te richten naar binnen. Naar binnen, naar het innerlijk van het zwarte individu. Naar binnen, naar de welzijn van de diaspora. Educatie, voorlichting en verbondenheid realiseren onder zwarte mensen is wat gelijkheid zal effectueren met de witte mensen. De obstakels die er voor zwarte mensen zijn in de witte samenlevingen wereldwijd zullen er blijven en pas verdwijnen wanneer zij de effectiviteit verliezen voor diegene de hen opwerpen. De terugkeer naar racistische vitriool in de periode van crisis na een periode van groei en welvaart in de jaren 90 heeft mij daarvan verwittigd. Sommigen zullen hierin segregatie herkennen maar dat is het niet. Deelname aan de gecreëerde ruimtes voor zwart Nederland is namelijk net zoals bij de ruimtes voor wit Nederland open voor alle Nederlanders. Alleen wanneer wit Nederland hier een plek in wilt, opname in wilt, verwijzen wij deze vriendelijk naar de al aanwezige witte ruimtes. Het verschil tussen deelname en opname ligt in wie het discours in die ruimtes bepaalt.

In navolging van de uiterst capabele Zambiaanse econome Dambisa Moyo ben ik ervan overtuigd dat Afrika en Afrikanen op de eigen benen moeten staan, geen ontwikkelingshulp moeten willen maar investeringen moeten aantrekken. Wil het Westen niet, dan gaan we aan de slag met China. Met het streven op te stijgen naar een gelijkwaardig niveau. Ik trek een parallel hier. Niet trachten de instituties te bewegen ruimte te maken, maar elders zelf de ruimte te creëren. Natuurlijk, kennis is macht en de instituties in Nederland hebben veel kennis. Maar om daarvan kennis te nemen is opname erin niet vereist, slechts deelname. In plaats van te ageren tegen diversiteitsbeleid en discussies die gevoerd worden zonder dat de mensen waarover het onderwerp gaat een aandeel erin hebben, of slechts summier een aandeel, lijkt het mij voortvarender om elkaar op te bouwen. Door met elkaar de discussies aan te gaan, met elkaar de intellectuele ruimtes te creëren. Daarom begon ik dit verhaal met Black Twitter. Daar heb ik geleerd dat ik de droom van Martin Luther King jr. een mooie vind maar de geest van Marcus Garvey, Black Wall Street en Malcom X veel meer resoneerden. Daar leerde ik over Frantz Fanon, James Baldwin en Ida B. Wells. Zij spreken tot de verbeelding en hebben in mij een gevoel van intergenerationele overdraagbaarheid van verantwoordelijkheid ingeprent. Dekolonisatie is een interne aangelegenheid van de Afrikaanse diaspora en ik heb een verantwoordelijkheid daarin, al wordt deze interne aangelegenheid zwaar beïnvloed door externe factoren. Doch, ik stel dat alleen een versterking van de eigen intellectuele capaciteit door middel van collectieve kennisoverdracht gecombineerd met mobilisatie van, en kennisoverdracht aan de massa, achter het idee van internationale cross-culturele eenheid van de Afrikaan, zoden aan de dijk zet. Maar zoals Fanon betoogt, niet volgens het pad van de Europeaan:

“If we want to transform Africa into a new Europe, America into a new Europe, then let us entrust the destinies of our countries to the Europeans. They will do a better job than the best of us. But if we want humanity to take one step forward, if we want to take it to another level than the one where Europe has placed it, then we must innovate, we must be pioneers.”

Mijn overtuiging is dat dit inzicht niet alleen op macro maar ook op micro niveau moet worden toegepast. Afrikanen moeten zich niet spiegelen aan Europeanen, dit heeft desastreuze gevolgen. Van oorsprong matriarchale samenlevingen met gebalanceerde verhoudingen tussen man en vrouw zijn veranderd in uit balans geraakte patriarchale maatschappijen gericht op de religieuze verheerlijking van ‘de blanke man’ met Jezus als vandaaldrager. Culturele en spirituele mechanismen die homoseksuele relaties de ruimte boden binnen de samenleving en transseksuele individuen vaak zelfs verheven tot prominente en sturende figuren zijn verloren geraakt of gemarginaliseerd. Wat ooit een verrijking was is nu een probleem. Christelijke en Islamitische waarden worden nagestreefd terwijl zij die het opgelegd hebben inmiddels zelf er amper naar omkijken en het met de voeten treden. Ook democratische verworvenheden van het Westen zijn niet één op één overdraagbaar naar de Afrikaanse situatie. De Afrikaanse Unie naar model van de Europese Unie zal nooit zo effectief zijn als de EU, niet omdat Afrikanen niet kunnen samenwerken maar omdat de grondslagen voor de natiestaten volledig anders zijn. De liniaal rechte grenzen zijn arbitrair, niet door de eeuwen heen onderling door de Afrikaanse volkeren verworven en veroorzaken onnodige spanningen. Een unie zal op andere gronden, zoals regionale etnische verbanden, gevormd moeten worden. Zoals ik al zei, Afrikanen moeten zich niet spiegelen aan Europeanen maar duiken in de eigen geschiedenis om te redden wat er te redden valt en om een nieuwe geschiedenis vorm te kunnen geven. Ook hier in Nederland.

black-wall-street

Hoe je het noemen wilt…

Geen racist maar realist.
Nederland is niet volwassenen genoeg (meer) voor het benoemen.
Benoemen kan alleen in een open niet veroordelende maatschappij die rationele argumentatie, gestaafd door oprechte waarheidsvinding, als leidraad heeft.

Nog beter, een maatschappij die dit als een fundamentele vereiste stelt voor alle besluitvorming. Die competentie, dat vermogen, is dit land verloren. Het heeft vele oorzaken die allemaal samen zijn te vatten in angst en arrogantie. De angst voor het verliezen van de welvaart en verworvenheden, onbewust gelegen in de in alle toonaarden ontkende inktzwarte investering in mensenlevens die het tot op de dag van vandaag nog steeds kost. De arrogantie dat diezelfde welvaart behouden kan worden zonder de ‘Ander’ die daaraan heeft bijgedragen te erkennen en een gelijkwaardige plek te gunnen aan de tafel der verdiensten.

Politici kunnen benoemen wat zij willen. Opiniestukken schrijven en verschijnen op Late Night televisie, het zal alleen maar bijdragen aan het vergroten van de kloof van onbegrip. Zolang er geen uitgebreide en aanhoudende informatiestroom en voorlichting richting de massa is zal deze alleen maar verder wegzakken in populistische en polariserende mechanismen. Wat dit land ooit bij elkaar hield en ervoor zorgde dat bestuurders zich eerder lieten leiden door wijsheden zoals neergelegd in de Grondwet en het EVRM dan door onderbuikgevoelens van de gefrustreerde schreeuwlelijkerds is mij niet geheel duidelijk. Maar wat ik wel weet is, die tijd is voorbij.

Onze Mark Rutte doet zo zijn best om de beste jongetje van de klas te zijn, zoals een goed VVD’er betaamt, dat hij niet door heeft inmiddels tot de achterhoede te behoren. Het is die arrogantie weer, hij weet het wel beter dan al die economen en buitenlandse kredietbeoordelaars. En stuurt ons intussen allen de sloot in, of erger de Noordzee. Samsom is zo blij dat hij mag mee regeren dat hij daadwerkelijk denkt wat bij te dragen in plaats van constant voor het (liberale) karretje gespannen te worden. Het is die angst weer, om geen invloed te hebben, om gemarginaliseerd te worden als je staat voor je principes en niet capituleert. Intussen tankt hij de bak vol voor de rampzalige roadtrip van Mark. Pechtold houdt zijn pot stijf en is de intellectuele stem van rede in barre tijden. Totdat hij daadwerkelijk zijn poot stijf moet houden en het kabinet het zelf maar moet laten uitzoeken hoe zij de troep die zij veroorzaakt hebben opruimen. Nee, dan is het opeens belang van het land en ander gezever dat er toch niet doet want voor een ander belang zet hij alles weer opzij. De arrogantie en angst ineen, om te denken dat diegenen die met rationele argumenten gewonnen zijn dat niet doorzien en de angst om nooit die leider te zijn die D66 weer groot maakt. Intussen maakt hij de weg vrij en zwaait wanneer Mark en Diederik voorbij razen in de oldtimer van hun ouders. Net volwassen zijn ze. En nee Alex, je krijgt geen lift.
Zo kan ik wel doorgaan met de laffe, van de zijlijn schreeuwende SP tot de waanzinnige SGP en de PvdD. In de aan waanzin lijdende betekenis van het woord bedoel ik dat. Maar goed ik dwaal af.

Nederland verdient het niet meer om zelf te mogen denken. Nederland moet in de hoek. Nederland, ga slapen. Je bent dronken. Was het maar zo makkelijk om het vuil en slijm dat dagelijks op sociale media platforms worden gespuwd na een goede nachtrust van ons af te douchen. Ik dwaal af. Weer. Waar ik naartoe wil is dat de gemiddelde Nederlander dom is (geworden). Terwijl het kennisniveau stijgt, daalt het intelligentieniveau. Men weet veel, overal een beetje van, maar ontbreekt de mentale kracht en souplesse om dit toe te passen in het dagelijks leven. Om verbindingen te leggen op basis van feitelijke beoordelingen, eigen kritische en eerlijke reflectie. In plaats daarvan worden incidenten opgeblazen, feiten verdraaid en de toevlucht gezocht bij ja-knikkers en napraters. Vraag de meeste mensen met een grote mond die negatief spuwen over de maatschappij en de ‘Ander’ naar hun redeneringen en het blijft angstvallig stil. Als er al een oppervlakkig antwoord geformuleerd wordt is dat vrijwel direct te herkennen als een ergens opgevangen riedeltje in plaats van een eigen gevormde mening. En dat is weer die arrogantie om te denken omdat er ooit een bepaald niveau behaald is dat vanzelf wel gehandhaafd zou worden, de arrogantie om niet te denken dat er aan gewerkt zou moeten worden. De grove overschatting van het het volk. Alsof uitsluiting, uitbuiting en gevoelens van suprematie niet door het hele land prevalent was. Alsof alleen handelaren ervan geprofiteerd hebben. Alsof wat er gebeurde in de West en in de Oost niet op de schouders van heel het land gerust heeft.

Een verleden zoals dit land heeft. Zoals bijna elk land een zwaarbevochten verleden heeft met donkere hoofdstukken. Zo’n verleden kan niet verheerlijkt worden, van geleerd worden, trots op teruggekeken worden, als het land als geheel niet eerlijk ook rouwt om haar daden en de schaamte en schuld eerlijk verwerkt. Oprechte excuses aanbiedt. Rehabiliteert. Daarom kraakt dit land nu in al haar voegen. Daarom doen mensen de meest racistische dingen en roepen in alle oprechtheid: “Maar ik ben geen racist!”. En wanneer ze erop gewezen worden door de met stomheid geslagen mensen die het wel begrijpen, zich dusdanig miskend voelen dat zij ervoor kiezen om eerder die openlijke racist dan maar te worden dan aan zelfreflectie te doen om te na te gaan waarom zij zich zo opstellen. Dan de ‘Ander’ gelijk te geven.

Pas wanneer zij die ertoe in staat zijn de informatie beschikbaar stellen, de voorlichting geven en de educatie van het land voorop stellen dan pas kunnen wij benoemen wat er mis is in dit land op gebied van raciale verhoudingen en dan ook daadwerkelijk naar een oplossing werken waar iedereen zich in herkent. De geschiedenisboeken zijn toe aan revisie, laten we dat samen doen.

20140409-031006.jpg