Maandelijks archief: september 2016

Wat ik ervan DENK

denk1Het was ergens rond middernacht dat ik een berg kleren stond te vouwen terwijl ik tv keek. Opeens zag ik in een flits, terwijl ik langs de kanalen zapte, ‘Turkey Coup’ en stond aan de grond genageld. WTF?! Meteen hing ik aan de telefoon met een vriendin. Stomverbaasd. Na al die jaren toch weer een ingrijpen door het Turkse leger, dat van de vader des vaderlands -Atatürk- het expliciete mandaat meegekregen heeft om de seculiere staat te beschermen. We hadden er, gezien het afglijden van de rechtsstaat en de groeiende nadruk op religie door de regering, al eerder over gespeculeerd maar de kans erop als miniem beoordeeld.

‘Eindelijk, het leger doet wat het moet doen en komt op voor het Turkse volk.’ Ik was in een jubelstemming. De democratische rechtsstaat zou weer overwinnen. Weliswaar niet op conventionele wijze, maar Turkije is in deze kwestie een geval apart. ‘Desperate times call for desperate measures,’ zei ik. Maar naarmate de nacht vorderde en er steeds meer informatie naar buiten sijpelde, bleek dat het leger of beter (wat later bleek), elementen binnen het leger, een grove misschatting hadden gemaakt. Zij hadden onvoldoende steun van het volk waar zij dachten voor op te staan. Hier sloeg mijn stemming om van een pro-leger houding naar een pro-regering houding. Maar nog altijd een pro-democratische rechtsstaat houding. Dat is immers waar het altijd op uit moet komen; democratische zelfbeschikking van volkeren. Turkije ging de straat op en uit de mond van burgers, de oppositie, de legertop en naar mijn weten de gehele Turkse pers, klonk het eensgezind: de democratisch gekozen regering moest blijven. Turkije is de tijd van militair ingrijpen ontgroeid en de Turken zijn de enige die dat besluit kunnen en mogen nemen. Dat besluit luidt dat onenigheden en conflicten langs de rechtsstatelijke weg beslecht moeten worden. Vergis je niet, dit is de verdienste van de mede door de AK partij ingezette -ongekende- economische groei die Turkije de afgelopen decennia heeft meegemaakt. Voor mij was het niet verwonderlijk dat de leden van DENK vierkant achter de regering in Ankara gingen staan. It was the right thing to do, op dat moment.  Het steunen van een democratisch gekozen regering is een logisch uitgangspunt van democratisch gekozen parlementariërs. Ondanks de spanningen waar de rechtsstaat onder staat heeft het Turkse volk ervoor gekozen om een moderne democratie te zijn, ingrijpen van het leger is niet meer nodig. Erdogan, die hen zoveel voorspoed en trots heeft gebracht had, niet verrassend, nog wat krediet.

Tijdens dit alles viel mij iets merkwaardigs op. De Amerikanen bleven stil. Europa bleef stil. Uit Incirlik, de uitvalsbasis van het Amerikaans leger, of uit Washington, kwam er geen snelle en ondubbelzinnige verwerping van de coup. Net zomin uit de Europese hoofdsteden of Brussel. Het werd al snel duidelijk voor mij (en voor de Turken zeker al helemaal) dat men de uitkomst afwachtte. Het met de belerende vinger wijzende Westen was bereid tegen de eigen idealen in te gaan. Steun voor een door het leger geïnstalleerde interim-regering was een reële optie. Toen het duidelijk werd dat de coup mislukt was, was er zelfs teleurstelling te bemerken. Toch, wederom, niet verwonderlijk. Wanneer hebben westerse idealen waarmee naar de rest van de wereld geschermd wordt het ooit gewonnen van westerse economische belangen?

Bijkomend van de teleurstelling dat de Turken hun democratie niet naar Westers goeddunken te grabbel hebben gegooid, werd de aanval op DENK geïntensiveerd. Eindelijk was er een grote, harde en zware stok om mee te slaan. Nu kon iedereen die zich tot dusverre afzijdig had gehouden -vanwege het racisme dat kritiek op de leden van DENK omkleedde- zich beroepen op de schendingen van de rechtsstaat die meteen na de coup volgden. Moedwillig werd de steun van DENK voor de regering in Ankara, voor het rechtop houden van de democratische rechtsstaat, gelijkgesteld aan onvoorwaardelijke steun voor Erdogan en al zijn overtrokken maatregelen. Ik sloeg het gade. Sinds de toetreding van Simons tot DENK ben ik er heel attent op geworden te horen wat mensen daadwerkelijk zeggen, ongeacht de woorden die zij gebruiken. Waarom, wanneer en hoe dingen worden gezegd is minstens even belangrijk als wat er gezegd wordt. De boodschap achter wat er gezegd wordt is voor steeds meer mensen klip en klaar, glashelder: Allochtone parlementsleden worden langs een veel hogere lat gelegd dan autochtone. Niet alleen door wit Nederland.

denk3

Als je als allochtone volksvertegenwoordiger niet bij elke stap die je zet een disclaimer toevoegt van twee kantjes over hoe Nederland het beste land op aarde is, wordt er aan je loyaliteit getwijfeld. Verbondenheid met het land van herkomst is een diskwalificatie. Een mening die niet in lijn is met de waan van de dag is een diskwalificatie. Niet vooraan lopen om bij elke misstap in het land van herkomst stellig van leer te trekken is een diskwalificatie. Een diskwalificatie, niet alleen als volksvertegenwoordiger, maar als intellectueel, als professional, als Nederlander. Een notie rechtstreeks uit een oriëntalistisch wereldbeeld. Uitgedragen nota bene in dit land. Dit land dat de Armeense kwestie uit volle borst genocide noemt maar het eigen optreden in Nederlands-Indië eufemistisch ‘politionele acties’. Dit land waar in fractiekamers pontificaal de vlag van een vreemde mogendheid hangt. Dit land waar burgers met toestemming dienen in het leger van die vreemde mogendheid. Dit land waar het dan niet uitmaakt dat men daar de Geneefse Conventies met enige regelmaat aan hun laars lapt. Dit land waar parlementsleden vol heimwee verwijzen naar de tijd van Apartheid in Zuid-Afrika. Dit land dat wegkijkt bij een nieuwe Apartheid in Palestina en waarvan parlementsleden op snoepreisjes gaan tussen de illegale nederzettingen. Dit land dat vol trots de gerechtshoven van de  internationale rechtsorde huisvest en de berechting van oorlogsmisdadigers faciliteert, maar waar de langzame genocide door die ene misdadiger niet deert. Dit land waar haat normaliseert. In dit land wil men massaal met het opgeheven vingertje, nog voordat alle feiten boven tafel zijn, de moraalridder uithangen. De hypocrisie in dit land zou komisch zijn ware het niet zo tragisch. Alsof we niet met zijn allen aan de rand van de afgrond staan met de PVV fier bovenaan in de peilingen.

De daden van Erdogan dienen als een schild van waarachter alles geroepen wordt en waarheden verdraaid worden zodat men een moreel verheven standpunt kan innemen. Maar het eigen aandeel in wat er nu in Turkije gebeurt ziet niemand. Waar dat land decennialang getracht heeft toenadering te zoeken tot Europa, werden zij bij voortduring uitgekotst. Ondanks hun pogingen werd het duidelijk dat het niet uitmaakt aan welke voorwaarden zij voldoen, zij zullen nooit als Europees gezien worden en dus nooit toegelaten worden tot de EU. Het Midden-Oosten en moslims zijn altijd al verbonden geweest met Europa en scheidslijnen die men nu wil hanteren zijn niet alleen onzinnig maar diep racistisch en arrogant. Mijn vermoeden is dat in Turkije dit besef doorgedrongen is en erger, geaccepteerd is. Een ontwikkeling met zorgwekkende  gevolgen inderdaad. Maar ook hier in de EU kunnen de handen niet in onschuld gewassen worden, de Europese arrogantie om de deur stijf dicht te houden heeft de voorwaarden voor de huidige ontwikkelingen daar mede geschapen. Voordat je een oordeel velt over Turkije en Turken in Nederland, besef dat goed. De enige met recht van spreken over hoe te handelen nu zijn de Turken, voor wie linksom of rechtsom de consequenties niet te overzien zijn. Doordrammen op standpunten die geen reële gevolgen hebben voor jouw leven dag tot dag is onverantwoord en hypocriet. Zeker in dit land waar men amper familieleden en vrienden durft aan te spreken op racisme of openlijk er voor uit durft te komen PVV te stemmen. Waar haal je het lef vandaan om in kwesties die niet jouw zaken zijn een antwoord te eisen onder jouw voorwaarden in de door jou gestelde termijn? Doe rustig.

Kuzu en DENK worden er van beschuldigd constant Turkije ter sprake te brengen. De omgekeerde wereld natuurlijk nu Simons vrijwel alleen over Turkse kwesties bevraagd wordt en de andere leden van DENK idem dito. De blinde vlekken in dit land worden één grote zwarte waas. Laat het dan ook net die zaken zijn, voor velen van ondergeschikt belang, die voor mij belangrijk zijn. Anti-racisme is een nagedachte in dit land. Sterker nog, van de VVD tot de SP en van GroenLinks tot D66, links en rechts, men valt over elkaar heen om met Wilders’ retoriek zieltjes te winnen. Over de ruggen van mensen zoals ik. Wat betekenen economische groei, algemene welvaart en andere zaken voor mij als ik door aanhoudend racisme geen volwaardig burger ben? Voor wit Nederland kan racisme misschien geen prioriteit zijn, voor mij en mijn naasten is het een obstakel dat als eerste geslecht moet worden. Ik ben opgegroeid met het geloof dat het op den duur goed zou komen. Van die aandoening ben ik inmiddels wel genezen. Racisme viert hoogtij, men voelt zich steeds meer gesterkt om het te uiten. En wat doet de politiek? De kwestie bagatelliseren. De kwestie vermijden. De kwestie negeren. Lip service zonder echte maatregelen. Het risico is te groot om het groeiend deel van het electoraat dat steeds racistischer wordt te vervreemden. Verkiezingen komen eraan. Betrokken en geschrokken is er maar één daadwerkelijke keuze. Een partij voor iedereen, door iedereen. Een partij die Nederlandse waarden uitdraagt waar iedereen onderdeel van kan zijn. Niet alleen voor de bühne. Een partij die mijn kwesties agendeert. Een partij waar plek is voor een divers ledenbestand dat zich richt op echte inclusiviteit. Wat er in Turkije gebeurt zal mij een zorg wezen wanneer het gaat om standpunten in Nederland. Net zoals het jullie in maart een zorg zal wezen dat de SP, ChristenUnie, PvdA, VVD, PVV, D66, CDA etc etc allemaal handjes hebben staan schudden met een oorlogsmisdadiger. Daarom zeg ik: Ik stem DENK.

denk2

Advertenties

‘Goed lokaal gebruik’

hqdefault

Afgelopen week stond Kuzu -lijsttrekker van DENK- als enige met een rechte rug in ons politiek centrum en weigerde om net als de keur aan salonsocialisten, labbekakkerige liberalen en koketterende christenen mooi weer te spelen met de misdadige Netanyahu. In plaats van de pathetische platitudes opperende politicus uit te hangen en te poseren voor een foto met de leider van een apartheidsstaat, weigerde Kuzu de genocide apologeet een hand toe te reiken. In plaats daarvan confronteerde hij hem met de resultaten van zijn, op zijn zachts gezegd, inhumaan beleid. Israël is door het Internationaal Gerechtshof, op luttele meters afstand van waar diens premier vol egards ontvangen wordt, meerdere malen veroordeeld voor aanhoudende schendingen van het internationaal recht. Veroordelingen zonder gevolg. Geen haan die ernaar kraait bij de grote nieuwszenders in ‘het land van de internationale rechtsorde’. Geen moment hoefde Netanyahu zich dan ook zorgen te maken om, al is het maar voor één seconde, ter verantwoording te worden geroepen. Niet alle oorlogsmisdadigers zijn gelijk, ook niet als oud-premiers de misdadigheid van hun handelen ondubbelzinnig voor ons uiteenzetten. Maar vraag de heren en dames op het Binnenhof naar Erdogan en al schuimbekkend vallen ze over elkaar heen om de eens zo bejubelde leider en heel Turkije als de afvoerput van de beschaving te schetsen. Erdogan en Turkije die als enige stelling namen toen 9 activisten in internationale wateren vermoord werden door Israëlische commando’s. Waarschijnlijk moet ik hier een disclaimer plaatsen vanwege hetgeen nu in Turkije plaatsvindt. Maarja. Dusss… waar was ik?

Oh ja, context. Volledig in lijn met de rest van de Nederlandse media, die het heus niet op DENK gemunt hebben, besluiten ze bij Lubach op Zondag om niet de algemene hypocrisie rondom Israël en Netanyahu op de korrel te nemen. Nee, want dat is wat een echt scherp en humoristisch programma zou doen. Dat is wat echte media zouden doen. Zelfs in de VS en in Israël zelf krijgt de zionistische lobby meer tegengas van de media daar dan in Nederland. Niet dat de misdaden van Israël hier niet op het netvlies staan. Het item van Lubach begint nota bene met een typering van Nederland als de ‘Westelijke Rijnoever’, een verwijzing naar de aanhoudende illegale expansiepolitiek van Israël. Dat zou nog eens een mooi item geweest zijn. Opkomen voor de Palestijnse zaak is een nagedachte die hoon verdient van de puberale, oh zo grappige, verstandelijk beperkte politieke commentators. Volgens goede Nederlandse traditie wordt er liever naar beneden getrapt. Nota bene in de week dat Netanyahu Palestijnen beticht van ‘etnische zuiveringen’ omdat ze tegen illegale nederzettingen zijn en heel de wereld de ironie daarvan inziet, kiezen zij voor het belachelijk maken van DENK. Lef om publiekelijk stelling te nemen waar het er echt toe doet ontbreekt zoals gewoonlijk. Daar waar de Daily Show Netanyahu op de hak neemt wanneer hij op zijn borst klopt in Amerikaans Congres, kiest men in Nederland voor het belachelijk maken van Kuzu. Triomfantelijk is het ‘Lubach Sloopt Kuzu’, hoe haalt die Turk het ook in zijn harses om een Israëlische premier niet op handen te dragen. Toch?

 

nytimes-cover

Nee, vooringenomen als men is in het land waar politici van regerende partijen racisme als beleid propageren, waar publiekelijke steun voor witte suprematie in oud-kolonies niet alleen uitgesproken wordt maar een verdienmodel is, is de grap waarmee afgetrapt wordt ‘Erdogan filiaaltje’. Misschien eerst even de hand in eigen boezem steken? Van politieke scherpte kunnen ze in ieder geval niet beschuldigd worden. Noch van enige kennis van het eigen vakgebied. Slappe aftreksels van The Daily Show met Jon Stewart zijn al meerdere keren jammerlijk mislukt in Nederland, zo ook met Lubach op Zondag. Waarom?  Simpel gebrek aan kennis van wat humor echt is en wanneer grappig verandert in vals en rancuneus. Voor rake humor die verder reikt dan de eigen groep is een zekere mate van zelfkennis, zelfspot én zelfbeheersing nodig. Niet meteen op de ‘easy joke’ springen en bewust zijn van de eigen bias. De olifant in de kamer. Dit is waar ook Lubach jammerlijk faalt. De uitzending van afgelopen zondag is hier een treffend voorbeeld van. Althans voor de neutrale toeschouwer. Daar waar het onderbuik gevoel welig tiert vallen grappen die dat cultiveren natuurlijk wel in de smaak. Blijkbaar is stelling nemen tegen onmenselijkheden waar anderen wegkijken, of lopen, iets wat geridiculiseerd moet worden.

Om nog een tandje bij te schakelen wordt er een vergelijking gemaakt met uitspraken van Kuzu. Met enerzijds het opgeheven vingertje van Nederland waar het gaat om normen & waarden en anderzijds het aankaarten van erkende internationale misdaden. Jawel, onenigheid over normen & waarden in Nederland staat gelijk aan uitspreken tegen misdaden tegen de menselijkheid op het internationaal toneel. Misdaden waar de daders in kwestie al daadwerkelijk voor veroordeeld zijn. Het opgeheven vingertje naar islamistische landen vinden misstaan houdt in dat we dus de andere kant op moeten kijken ten aanzien van Israël. Een hele scherpe vergelijking. Tuurlijk. Lubach sluit af met een stukje van Kuzu over respecteren van elkaars gebruiken, implicerend dus dat ook de gebruiken van Israël gerespecteerd dienen te worden op straffe van belachelijk gemaakt te worden vanwege inconsequentie. Je leest het goed, het nastreven van gelijkwaardigheid en gelijke behandeling door DENK in Nederland is iets om belachelijk te maken omdat zij niet als de rest van de Kamer Israël ook in hun waarde laten met hun genocidale gebruiken. De één zijn langzame genocide is immers de anders goed lokaal gebruik. Ofzo.

#FreePalestine